دعای نود و پنج – هنگامی که گرفتار می‌شد یا کسی را گرفتار رسوایی گناهی می‌دید

دعا هنگام گرفتاری:

این مناجات سی و چهارمین دعا از ادعیه صحیفه سجادیه و نود و پنجمین دعا از مجموعه دعاهای صحیفه جامعه می باشد.

امام سجاد (علیه السلام) با توجه به حال گرفتاران و رسواشدگان بر اثر گناه، دعا هنگام گرفتاری را تقریر فرموده اند. در نخستین فراز این دعا مطلع بودن خداوند منان از کار زشت بندگان و پرده پوشی بر آن عمل مورد ستایش قرار گرفته است.

بیانات ارزشمند حضرت علی بن الحسین (علیه السلام) در فرازهای پایانی دعا هنگام گرفتاری انسان را با پیامد کردارهای زشت او آشنا کرده و به سوی تلاش و مجاهدت برای جبران آن کار نادرست واداشته است.

ارکان اصلی دعا هنگام گرفتاری، اشاره به ستارالعیوب بودن پروردگار، ناظر و آگاه بودن خداوند از اعمال بندگان خود، بهره بردن از زمان و عمر در جهت بازگشتن و توبه به سوی خداوند، درخواست طی کردن راه درست با گفتار و کردار نیک و مصونیت یافتن از غفلت دارد.

نکته طلایی دعا هنگام گرفتاری، اینست که هر حادثه  و پیشامدی برای مؤمنین باید محل عبرت و پند باشد.

اَللّٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ عَلَى سِتْرِکَ‏ بَعْدَ عِلْمِکَ، وَ مُعَافَاتِکَ بَعْدَ خُبْرِکَ،

خداوندا، همۀ سپاس فقط مخصوص توست که با وجود دانایی‌ات، پرده‌پوشی کردی؛ و با وجود آگاهی وعلمت،عافیت و سلامت بخشیدی،

 فَکُلُّنَا قَدِ اقْتَرَفَ الْعَائِبَهَ فَلَمْ تَشْهَرْهُ،

هر‌ که‌ از‌ ما‌ گناهى مرتکب شد، تو او را رسوا نکردی،

 وَ ارْتَکَبَ الْفَاحِشَهَ فَلَمْ تَفْضَحْهُ،

و هر کس مرتکب کارهای زشت شد تو او را رسوا ننمودی؛

وَ تَسَتَّرَ بِالْمَسَاوِئِ فَلَمْ تَدْلُلْ عَلَیْهِ.

او زشتی‌ها و گناهانش را پوشاند و تو کسی را از آن‌ها باخبر نساختی.

کَمْ نَهْیٍ لَکَ قَدْ أَتَیْنَاهُ، وَ أَمْرٍ قَدْ وَقَفْتَنَا عَلَیْهِ فَتَعَدَّیْنَاهُ،

چه بسیار نهی‌ تو که ما از آن‌ سرپیچی کردیم؛ و چه بسیار فرمانی که ما را به آن‌ ملزم ساختی و ما از آن‌ تجاوز کردیم؛

 وَ سَیِّئَهٍ اکْتَسَبْنَاهَا، وَ خَطِیئَهٍ ارْتَکَبْنَاهَا،

چه بسیار بدی‌ که انجام دادیم، و چه بسیار خطایی که مرتکب شدیم.

 کُنْتَ الْمُطَّلِعَ عَلَیْهَا دُونَ النَّاظِرِینَ، وَ الْقَادِرَ عَلَى إِعْلَانِهَا فَوْقَ الْقَادِرِینَ،

تو‌ ‌از‌ ‌آن‌ آگاه بودى نه دیگران؛ و تو تواناترین توانایان بودی بر اینکه آن‌ها را آشکار کنی

کَانَتْ عَافِیَتُکَ لَنَا حِجَاباً دُونَ أَبْصَارِهِمْ، وَ رَدْماً دُونَ أَسْمَاعِهِمْ.

اما عفو و عافیت تو پرده‌ای در برابر دیدگان مردم و سدی در برابر گوش‌هایشان بود [تا گناهان ما پنهان بماند].

فَاجْعَلْ مَا سَتَرْتَ مِنَ الْعَوْرَهِ، وَ أَخْفَیْتَ مِنَ الدَّخِیلَهِ، وَاعِظاً لَنَا،

پس  پوشاندن عیبها، و پنهان نمودن رازهای درونمان را برای ما پندآموز قرار ده؛

وَ زَاجِراً عَنْ سُوءِ الْخُلْقِ،[1] وَ اقْتِرَافِ الْخَطِیئَهِ،

و آن را مایۀ بازدارندگی از بدخویی و ارتکاب گناه گردان؛

وَ سَعْیاً إِلَى التَّوْبَهِ الْمَاحِیَهِ، وَ الطَّرِیقِ الْمَحْمُودَهِ،

و انگیزه‌ای ساز برای شتافتن به سوی توبۀ محوکنندۀ گناه و پیمودن راه پسندیده.

و وَ قَرِّبِ الْوَقْتَ فِیهِ، وَ لَا تَسُمْنَا الْغَفْلَهَ عَنْکَ،

و زمان رسیدن این امور را برای ما نزدیک گردان و ما را به غفلت از خودت دچار مکن.

إِنَّا إِلَیْکَ رَاغِبُونَ، وَ مِنَ الذُّنُوبِ تٰآئِبُونَ،

که ما حقیقتاً به سوی تو مشتاقیم و از گناهانمان توبه می‌کنیم.

 وَ صَلِّ عَلَى خِیَرَتِکَ اللّٰهُمَّ مِنْ خَلْقِکَ، مُحَمَّدٍ وَ عِتْرَتِهِ الصَّفْوَهِ[2] مِنْ بَرِیَّتِکَ الطَّاهِرِینَ،

خداوندا، بر برگزیده‌ترین آفریدگانت، محمد و خاندانش، آن پاکانِ برگزیده از میان بندگان پاکت، درود فرست،

وَ اجْعَلْنَا لَهُمْ سَامِعِینَ وَ مُطِیعِینَ کَمَا أَمَرْتَ.

و ما را چنان قرار ده که همان‌گونه که تو امر فرمودی، شنوا و فرمانبردار آنان باشیم.

[1] . الْخُلُقِ

[2] . الصِّفْوَهِ