دعای صد و سیزده – در هر روز ماه شعبان هنگام زوال و در شب نیمه آن

عباس بن مجاهد از پدرش روایت کرده است که: حضـرت علی بن الحسین(علیه‌السلام) هنگام زوال در روزهای ماه شعبان، و در شب نیمۀ آن، دعا می‌کرد و بر حضـرت پیامبـر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) این‌گونه صلوات می‌فرستاد:

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَهِ النُّبُوَّهِ،

خداوندا، درود و تحیّت فرست بر محمد و خاندان پاک محمد؛ آن درختی که نبوّت از آن جوانه زده است،

 وَمَوْضِعِ الرِّسَالَهِ وَمُخْتَلَفِ الْمَلَائِکَهِ،

و آن جایگاهی که رسالت در آن قرار گرفته، و آن مکانی که فرشتگان به آنجا رفت و آمد دارند،

وَمَعْدِنِ الْعِلْمِ، وَأَهْلِ بَیْتِ الْوَحْیِ.

و آن معدن و سرچشمۀ دانش و معرفت، و آن خانواده‌ای که کانون وحی بوده‌اند.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْکِ الْجَارِیَهِ فِی اللُّجَجِ الْغَامِرَهِ،

خداوندا! درود فرست بر محمد و خاندان محمد؛ آن کشتیِ روان و جاری در میانۀ امواج سهمگین

 یَأْمَنُ مَنْ رَکِبَهَا، وَیَغْرَقُ مَنْ تَرَکَهَا،

هر کس سوار آن شود، در امان می‌ماند، و هر کس آن را رها کند، غرق می‌شود.

اَلْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مَارِقٌ،

آن کس که از ایشان پیشی جوید، از دین خارج شده،

وَالْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ،

 و آن کس که از آنان عقب بماند و بازایستد، نابود می‌گردد،

وَاللَّازِمُ لَهُمْ لَاحِقٌ،

و آن کس که همراه و ملازم آنان باشد، به حق خواهد رسید.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْکَهْفِ الْحَصِینِ،

خداوندا! درود فرست بر محمد و خاندان محمد؛ آن پناهگاه محکم و نفوذناپذیر،

 وَغِیَاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَکِینِ، وَمَلْجَأِ الْهَارِبِینَ،

و فریادرس نیازمندان درمانده، و محل رجوع و پناه فراریان،

 وَمُنْجِی الْخَائِفِینَ، وَعِصْمَهِ الْمُعْتَصِمِینَ.

و نجات‌دهندۀ بیمناکان، و دستگیره و دستاویز استوار برای تمسک‌جویان.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ صَلَاهً کَثِیرَهً تَکُونُ لَهُمْ رِضیً،

خداوندا! درود فرست بر محمد و خاندان محمد؛ درودی بسیار فراوان که موجب خشنودی و رضایت ایشان باشد،

 وَلِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ أَدَاءً وَقَضَاءً، بِحَوْلٍ مِنْکَ وَقُوَّهٍ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ،

و حق محمد و خاندان محمد را به طور کامل ادا کند و به انجام رساند، به یاری و قدرت تو ای پروردگار جهانیان.

اللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبِینَ الْأَبْرَارِ الْأَخْیَارِ،

خداوندا! درود فرست بر محمد و خاندان محمد؛ آن پاکان، نیکان و برگزیدگان،

 الَّذِینَ أَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ، وَمَوَدَّتَهُمْ،

آنان که حقوقشان را واجب گردانیدی، و محبتشان را الزامی ساختی،

وَفَرَضْتَ طَاعَتَهُمْ وَوِلَایَتَهُمْ.

و اطاعت و ولایتشان را فریضه کردی

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، وَاعْمُرْ قَلْبِی بِطَاعَتِکَ،

خداوندا، درود فرست بر محمد و خاندان محمد؛ و قلب مرا با طاعت و بندگی خود آباد کن،

 وَلَا تُخْزِنِی بِـمَعْصِیَتِکَ،

و مرا به واسطۀ گناه و نافرمانی‌ام خوار و شرمنده مگردان،

 وَارْزُقْنِی مُوَاسَاهَ مَنْ قَتَّـرْتَ عَلَیْهِ

روزی‌ام گردان که با کسی که روزی‌‌اش را تنگ گرفته‌ای، مواسات و همدردی کنم (و به آنان یاری رسانم).

مِنْ رِزْقِکَ بِـمَا وَسَّعْتَ عَلَیَّ مِنْ فَضْلِکَ،

به مدد آن رزق و روزی که از فضل خود بر من وسعت بخشیدی

 وَنَشَـرْتَ عَلَیَّ مِنْ عَدْلِکَ، وَأَحْیَیْتَنِی تَحْتَ ظِلِّکَ،

و آن عدالتی که بر من گستراندی و مرا در سایۀ رحمت خود زنده نگه داشتی،

 وَهَذَا شَهْرُ نَبِیِّکَ سَیِّدِ رُسُلِکَ صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِ وَآلِهِ،

و این ماه، ماه پیامبرت، سَرور فرستادگان توست، که درودهای تو بر او و خاندانش باد؛

 شَعْبَانُ الَّذِی حَفَفْتَهُ مِنْکَ بِالرَّحْمَهِ وَالرِّضْوَانِ،

ماه شعبان است؛ ماهی که آن را با رحمت و رضوان خود پوشاندی

الَّذِی کَانَ رَسُولُ اللّٰهِ صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ یَدْأَبُ فِی صِیَامِهِ وَقِیَامِهِ، فِی لَیَالِیهِ وَأَیَّامِهِ، بُخُوعاً لَکَ فِی إِکْرَامِهِ وَإِعْظَامِهِ إِلَی مَحَلِّ حِمَامِهِ.

ماهی که رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در شب‌ها و روزهای آن، تا هنگام وفاتش، با نهایت فروتنی (و تلاش) در روزه گرفتن و شب‌زنده‌داری (و قیام) می‌کوشید تا آن را گرامی و بزرگ بدارد.

اللّٰهُمَّ فَأَعِنَّا عَلَی الْاِسْتِنَانِ بِسُنَّتِهِ فِیهِ، وَنَیْلِ الشَّفاعَهِ لَدَیْهِ.

خداوندا، پس ما را یاری کن تا در این ماه (یا در این امر) به سنت پیامبر عمل کنیم، و به شفاعت او نائل گردیم.

 اللّٰهُمَّ وَاجْعَلْهُ لِی شَفِیعاً مُشَفَّعاً، وَطَرِیقاً إِلَیْکَ مَهْیَعاً،

خدایا، او را برای من شفیعی قرار ده که شفاعتش پذیرفته شود، و راهی هموار و روشن به سوی خودت (قرار ده).

 وَاجْعَلْنِی لَهُ مُتَّبِعاً حَتَّى أَلْقَاکَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ عَنِّی رَاضِیاً، وَعَنْ ذُنُوبِی غَاضِیاً،

و مرا چنان پیرو او گردان تا در روز قیامت تو را در حالی ملاقات کنم که از من راضی بوده و از گناهانم چشم پوشی کرده باشی،

 قَدْ أَوْجَبْتَ لِی مِنْکَ الرَّحْمَهَ وَالرِّضْوانَ، وَأَنْزَلْتَنِی دَارَ الْقَرَارِ، وَمَحَلَّ الْأَخْیَارِ.

و از جانب خودت رحمت و خشنودی را برایم واجب کرده باشی، و مرا در سرای جاودان و جایگاه نیکوکاران ساکن گردانی.