دعای دویست‌ و بیست‌ و هفت – در سجده شکر

روایت شده از امام سجاد (علیه‌السلام) که یکصد بار در سجده شکر می‌گفت:

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ شُکراً.

سپاس خدای را به عنوان شکر.

و هر ده بار که می‌شد،

می‌گفت: شُکراً لِلْمُجِیبِ.

سپاس باد اجابت کننده را.

سپس می‌گفت:

یٰا ذَا الْمَنِّ الدّٰائِمِ الَّذِی لاٰیَنْقَطِعُ أَبَداً وَلاٰ یُحْصِیهِ غَیرهُ، وَیٰا ذَا الْمَعْرُوفِ الَّذِی لاٰیَنْفَدُ أَبَداً، یٰا کرِیمُ یٰا کرِیمُ یٰا کرِیمُ.

ای دارندۀ لطف همیشگی که هرگز قطع نشود و جز او کسی آن را نشمارد، و ای دارندۀ احسانی که هرگز تـمام نشود، ای بزرگوار، ای بزرگوار، ای بزرگوار.

سپس دعا می‌کرد و تضرع می‌نمود و حاجتش را بیان می‌کرد و سپس می‌گفت:

اَللّٰهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ إِنْ أَطَعْتُکَ، وَلَکَ الْحُجَّهُ عَلَیَّ إِنْ عَصَیْتُکَ، لاٰصُنْعَ لیٖ وَلاٰ لِغَیْرِی فیٖ إِحْسَانٍ مِنْکَ فیٖ حَالِ الْحَسَنَهِ، یٰا کَرِیمُ یٰاکَرِیمُ صَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَأَهْلِ بَیْتِهِ، وَصِلْ بِجَمِیعِ مٰا سَأَلْتُکَ وَسَأَلَکَ مَنْ فیٖ مَشَارِقِ الْاَرْضِ وَمَغَارِبِهَا مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ، وَابْدَأْ بِهِمْ، وَثَنِّ بیٖ بِرَحْمَتِکَ.

خداوندا سپاس توراست، اگر تو را اطاعت کردم و حجت توراست بر من، اگر نافرمانی‌ات کردم هیچ عملی نیست مرا و نه غیر مرا، در احسانی از تو در حال نیکی کردن، ای بزرگوار، ای بزرگوار، درود فرست بر محمد و اهل بیتش و عطا کن همه آنچه را که از تو خواستم و از تو خواست هر کس در شـرق و غرب زمین از زن و مرد با ایمان، و به آنها آغاز کن و سپس مرا عطا کن به رحمتت.

آنگاه گونه راستش را بر زمین می‌گذاشت و می‌گفت:

اَللّٰهُمَّ لاٰتَسْلُبْنِی مٰا أَنْعَمْتَ بِهِ عَلَیَّ مِنْ وِلاٰیَتِکَ وَوِلاٰیَهِ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ عَلَیْهِ وَعَلَیْهِمُ السَّلامُ.

خداوندا، از من مگیر آنچه را نعمت داده‌ای به آن چیز بر من از ولایتت و ولایت محمد و آل محمد که بر او و بر آنان سلام باد.

سپس گونه چپش را بر زمین می‌نهاد و همانند آن را می‌گفت.

دیدگاهتان را بنویسید