گاهی خودت میدانی چقدر خراب کردهای!
اما در مقابلت عظمتی از رحمت و عشق، به خویش فرا میخواندت.
هم میل رفتن داری،
هم پای سنگینی که از آنچه کرده، نایِ جلوتر رفتن ندارد!
نمیدانی اگر بروی چگونه میپذیردت،
و میدانی اگر بمانی همه چیز را باختهای!
و این ماجرا را علیبنالحسین علیهالسلام در دعای نخستین روز رمضان، از زبان قلب ما قلم زدهاند:
یَا بَرُّ یَا لَطِیفُ، یَا رَاحِمَ الْعَبْدِ الضَّعِیفِ،
ای نیکوکار! ای مهربان! ای رحمکننده بر بندهٔ ناتوان!
حَارَتِ الْأَفْکَارُ فِی مَعْرِفَهِ عَظَمَتِکَ وَفِی شُکْرِ نِعْمَتِکَ،
اندیشهها در شناخت عظمت تو و در ادای شکر نعمتهایت درمانده و سرگشتهاند.
أَنَا الْعَبْدُ الْوَجِلُ مِنَ الْمَخَافَهِ عَلَی التَّهَجُّمِ عَلَی مُقَدَّسِ حَضْـرَتِکَ،
من آن بندهٔ هراسانم که از جسارت ورزیدن به حریم قدس تو واهمه دارد،
وَأَنَا أَتَوَسَّلُ إِلَیْکَ بِکُلِّ مَنْ یُعِینُ عَلَیْکَ، وَبِجَمِیعِ الْمَسَائِلِ لَدَیْکَ
و من به درگاهت توسل میجویم به حق هر کس که یاریکننده در راه توست و به حق تمام درخواستهایی که نزد تو مطرح میشود.
أَنْ تَقْبَلَ اعْتِـرَافِی لَکَ بِذُنُوبِی،
تا اقرار و اعتراف مرا به گناهانم بپذیری،
وَأَنْ تَجْعَلَ مَا أَنْتَ أَهْلُهُ لِی فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَهِ دِرْعاً وَجُنَّهً،
و آنچه را که شایستهٔ ذات کبریایی توست، در دنیا و آخرت، برایم سپر و پناهگاه قرار دهی
وَأَنْ یَکُونَ مَصِیرِی إِلَی مَحَلِّ رِضَاکَ فِی أَمَانِ أَهْلِ الْجَنَّهِ.
و سرانجام مرا جایگاه رضوان خویش، در آسایش و امنیت کاملِ بهشتیان قرار دهی.
وَالْحَمْدُ لَکَ جَلَّ جَلَالُکَ إِنْ بَقِیتُ وَإِنْ مِتُّ،
و تمام حمد و سپاس فقط مخصوص توست که شکوهت والاست؛ چه زنده باشم و چه بمیرم،
وَإِذَا حُمِلْتُ إِلَیْکَ فِی الْأَکْفَانِ عَلَی أَعْوَادِ الْمَنَایَا،
و چه آن هنگام که مرا در میان کفنها بر دوش تابوتهای مرگ به سوی تو حمل کنند؛
وَإِذَا قُمْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ فِی الْقُبُورِ أَسِیرَ الْبَلَایَا وَالنَّدَایَا،
و چه آنگاه که در قبرها گرفتار بلاها و پشیمانیها، در محضرت بایستم؛
وَإِذَا خَرَجْتُ إِلَیْکَ مَدْهُوشاً بِصَیْحَهِ الْحَشـْرِ الْهَائِلَهِ،
و چه هنگامی که از ندای هولناک محشر، حیرتزده به سوی تو خارج شوم؛
وَإِذَا وَقَفْتُ بَیْنَ یَدَیْکَ مَبْهُوتاً بِنَشْـرِ صَحَائِفِ أَیَّامِ حَیَاتِی الزَّائِلَهِ،
و چه آن زمانی که در برابر تو بهتزده از گشوده شدن نامههای اعمال دوران زندگی از دسترفتهام، درنگ کنم؛
وَإِذَا سَأَلْتَنِی وَشَهِدَتْ مَعَکَ جَوَارِحِی،
و چه آنگاه که از من بازخواست کنی و اعضای وجودم همراه با تو همصدا شهادت دهند،
وَخَذَلَنِی مَنْ کَانَ یَعِدُنِی فِی الدُّنْیَا أَنَّهُ یَقُومُ بِـمَصَالِحِی،
و آن کس که در دنیا وعدهٔ رسیدگی به امورم را میداد، مرا تنها و خوار بگذارد؛
وَرَآکَ الْأَنْبِیَاءُ وَالْأَوْلِیَاءُ مُعْرِضاً عَنِّی فَأَعْرَضُوا،
و پیامبران و دوستانت، تو را از من رویگردان ببینند و خود نیز رو بگردانند،
وَمُعَاقِباً أَوْ مُعَاتِباً لِی فَأَجْمَعُوا أَنْ یَشْفَعُوا،
و چون تو را ببینند که مرا عذاب یا عتاب میکنی، همگی به شفاعت من برخیزند،
وَکُنْتُ أَنَا وَأَنْتَ بِغَیْرِ ثَالِثٍ.
در حالی که جز من و تو، هیچ فرد سومی در میان نباشد.
فَلَیْتَ شِعْرِی مَا أَنْتَ صَانِعٌ بِذَلِکَ الْعَبْدِ الْغَادِرِ النَّاکِثِ؟
ای کاش میدانستم که با این بندهٔ پیمانشکن و عهدشکن چه خواهی کرد؟
وَلَکَ الشُّکْرُ مِنِّی کَیْفَ تَقَلَّبْتُ فِی الْحَالِ فِی عَقَبَاتِ عَدْلِکَ وَعَرَصَاتِ فَضْلِکَ،
و همۀ شکر و سپاسگزاری من فقط برای توست، هرگونه که در فراز و نشیبِ روزگار، میان گردنههای عدالتت و میدانهای فضل و رحمتت روزگار گذراندم.
وَإِذَا تَقَدَّمْتُ بِاِنْفِصَالِی مِنْ بَیْنِ یَدَیْ هَوْلِ ذَلِکَ اللِّقَاءِ،
و آنگاه که لحظۀ جدایی و رویارویی با هول و هیبت آن دیدار فرا رسد…
وَلَکَ مِنِّی أَعْظَمُ الثَّنَاءِ، وَلَوْ حَمَلْتَنِی إِلَی دَارَ الشَّقَاءِ، وَنَفَیْتَنِی بِهِ مِنْ دَارِ دَوَامِ الْبَقَاءِ،
عظیمترین ستایشها از من نثار تو باد، حتی اگر مرا به سرای بدبختی ببری و از منزل ابدی جاودان محرومم سازی،
وَلَکَ مِنْ لِسَانِ حَالِی أَبْلَغُ مَا وَصَلْتُ إِلَیْهِ، أَوْ تَصِلُ آمَالُ أَحَدٍ أَوْ آمَالِی مِنْ نَشْـرِ لِوَاءِ الْحَمْدِ وَالْاِعْتِـرَافِ،
و رساترین ثنایی که از حال درونم برمیآید، یا نهایت آرزوهای من و همگان در برافراشتن لوای حمد و اقرار(به عظمتت) به آن قد میدهد؛ تماماً متعلق به توست.
فَلَکَ الْحُجَّهُ عَلَیَّ بِجَلَالِکَ،
پس به شکوه و جلالت، حجّت بر من تمام است،
وَلَکَ الْحَمْدُ تَسْتَحِقُّهُ لِعَظِیمِ حَقِّکَ وَجَسِیمِ إِفْضَالِکَ،
و تمام حمد و ستایش تنها شایستهٔ توست به سبب حقّ عظیم و احسان گستردهات؛
دَائـِماً ذَلِکَ مَعَ دَوَامِکَ،
این حمد، با جاودانگی تو باقی و جاودان است،
نَاهِضاً بِقُوَّهِ إِنْعَامِکَ إِلَی غَایَاتِ دَرَجَاتِ الْعُبُودِیَّهِ لِمُقَدَّسِ مَقَامِکَ.
سپاسی که با قدرت بخشش و انعام تو، به بالاترین درجات بندگی و عبودیت در برابر جایگاه مقدس تو سوق میدهد.
اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلَی مَحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ،
خداوندا! بر محمد و آل محمد درود فرست،
وَاجْعَلْ سَنَتِی هَذِہِ مَقْرُونَهً بِصَالِحِ الْأَعْمَالِ،
و این سال مرا با اعمال نیک پیوند ده،
وَوَفِّقْنِی فِیهَا لِعِبَادَتِکَ،
و مرا در آن برای پرستش و عبادتت توفیق عنایت کن،
وَتَقَبَّلْ مِنِّی فِیهَا جَمِیعَ مَا أَدْعُوکَ بِهِ، وَأَتَوَسَّلُ إِلَیْکَ، إِنَّکَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ.
و تمامی آنچه را که به درگاهت دعا میکنم و توسل میجویم، از من بپذیر؛ که تو قطعاً بر هر کاری توانا و قادری.
سلام روزتون بخیر درخواستتون رو به واحد محتوا انتقال داده میشه.
۱۴۰۳/۱۲/۱۲نظر: سلام. ممنون بابت دعای زیبا و تاثیرگذار. کاش یه کم ترجمه ی دعاها واضح تر و روان تر بود تا فهم دعا راحت تر میشد.
۱۴۰۳/۱۲/۱۲