باب اول- در تسبیح و تنزیه و ثنای پروردگار و توحید و مناجات با اودعاهای آن حضرت در تسبیح وسپاس و شکر خداوند عزوجلصحیفه سجادیه جامعه

دعای چهارم – تسبیح خداوند عزوجلّ

از سعید بن مسیب روایت است که گفت: مردم از مکه خارج نـمی‌شدند تا اینکه حضـرت علی بن الحسین سید العابدین (علیهما‌السلام) خارج شود، پس آن حضـرت خارج شد و من نیز همراه او خارج شدم پس، فرود آمد در یکی از منزلگاه‌ها و دو رکعت نـماز خواند و در سجودش تسبیح گفت (یعنی به این تسبیح) پس درخت و سنگی باقی نـماند که با وی تسبیح نگفته باشد و ما هراسناک گشتیم.

آن حضـرت سر برداشت و فرمود: ای سعید، هراسان شدی؟ گفتم: آری، ای فرزند رسول خدا. فرمود این تسبیح اعظم است، پدرم مرا حديث گفت از جدم، از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) که فرمود: با این تسبیح، گناهان نـمانند و خداوند جل جلاله هنگامی که جبـرئیل را آفريد، به او الهام فرمود این تسبیح را و آن اسم بزرگ خداوند است.

سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَحَنَانَیْكَ، سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَتعَالَیْتَ، سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَالْعِزُّ اِزَارُكَ، سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَالْعَظَمَةُ رِدَاؤُكَ، سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَالْكِبْـرِيَاءُ سُلطٰانُكَ، سُبْحَانَكَ مِنْ عَظِيمِ مٰا اَعْظَمَكَ، سُبْحَانَكَ سُبِّحْتَ فِی الْمَلَاءِ الْاَعْلیٰ، سُبْحَانَكَ تَسْمَعُ وَتَرىٰ مٰا تَحْتَ الثَّـریٰ سُبْحَانَكَ اَنْتَ شٰاهِدُ كُلِّ نَجْوىٰ،

پاکی تو خداوندا و مهربان، پاکی تو خداوندا و بلندمرتبه، پاکی تو خداوندا و عزت شایسته توست، پاکی تو خداوندا و عظمت زیبنده توست، پاکی تو خداوندا و کبـریا قدرت توست، پاکی تو خداوندا تو عظیمی که چه با عظمت هستی، پاکی تو که در ملأ اعلی به پاکی یاد شده‌ای، پاکی تو که می‌شنوی و می‌بینی آنچه را که در زیر زمین است، پاکی تو، که شاهد هر راز نهانی هستی،

سُبْحَانَكَ مَوْضِعُ كُلِّ شَكْوىٰ سُبْحَانَكَ حَاضِـرُ كُلِّ مَلَاءٍ، سُبْحَانَكَ عَظِيمُ الرَّجَاءِ، سُبْحَانَكَ تَریٰ مٰا فیٖ قَعْرِ الْمَاءِ، سُبْحَانَكَ تَسْمَعُ اَنْفَاسَ الْحِيتَانِ فیٖ قُعُورِ الْبِحَارِ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ السَّمَاوَاتِ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الْاَرَضِینَ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الشَّمْسِ وَالْقَمَرِ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الظُّلمَةِ وَالنُّورِ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الْفَیْءِ وَالْهَوَاءِ، سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الرِّيحِ كَمْ هِيَ مِنْ مِثْقَالِ ذَرَّةٍ، سُبْحَانَكَ قُدُّوسٌ قُدُّوسٌ قُدُّوسٌ، سُبْحَانَكَ عَجَباً مَنْ عَرَفَكَ كَیْفَ لاٰيَخَافُكَ! سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، سُبْحَانَ اللّٰهِ الْعَلِیِّ الْعَظِيمِ.

پاکی تو که جایگاه هر شکوه‌ای هستی، پاکی تو، که در هرجمعی حضور داری، پاکی تو، که مایه بزرگتـرین امیدها هستی، پاکی تو، که می‌بینی آنچه را که در اعماق آب باشد، پاکی تو که می‌شنوی نفس‌های ماهیان را در اعماق دریاها، پاکی تو که وزن آسمان‌ها را می‌دانی، پاکی تو که می‌دانی وزن زمین‌ها را، پاکی تو که می‌دانی وزن خورشید و ماه را، پاکی تو، که می‌دانی وزن تاریکی و روشنی را، پاکی تو، که می‌دانی وزن سایه و هوا را، پاکی تو، که می‌دانی وزن باد را که چقدر است آن از جهت سنگینی، پاکی تو و بسیار مقدس و بسیار مقدس و بسیار مقدس هستی، پاکی تو شگفتا، کسی که تو را بشناسد چگونه از تو نهراسد، پاکی خداوندا و به ستایش تو مشغولـم، پاک است خداوند بلند مرتبه بزرگ.

دریافت فایل PDF

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا