دعای دویست و بیست و دو – در قنوت

اَللّٰهُمَّ أَنْتَ الْمُبِینُ الْبَائِنُ الْمُبَیِّنُ، وَأَنْتَ الْمَکِینُ الْمَاکِنُ الْمُمَکِّنُ.

خداوندا تو آشکار، جدا کننده، و آشکارکننده هستی و تو قدرتـمند، توانای قدرت دهنده هستی.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلیٰ آدَمَ بَدِیعِ فِطْرَتِکَ، وَبِکْرِ حُجَّتِکَ، وَلِسَانِ قُدْرَتِکَ، وَالْخَلِیفَهِ فیٖ بَسِیطَتِکَ، وَأَوَّلِ مُجْتَبىً لِلنُّبُوَّهِ بِرَحْمَتِکَ، وَسَاحِفِ شَعْرِ رَأْسِهِ تَذَللُّاً لَکَ فیٖ حَرَمِکَ لِعِزَّتِکَ، وَمُنْشَأٍ مِنَ التُّـرَابِ نَطَقَ إِعْرَاباً بِوَحْدَانِیَّتِکَ، وَعَبْدٍ لَکَ أَنْشَأْتَهُ تَحْصِیناً لِاُمَّتِکَ، وَمُسْتَعِیذٍ بِکَ مِنْ مَسِّ عُقُوبَتِکَ.

خداوندا درود فرست بر آدم پدید‌ۀ آفرینشت، و جدید در حجتت، و زبان قدرتت، و جانشین در زمین گستـرده‌ات، و نخستین برگزیده برای نبوت به رحمتت، و تراشنده موی سـرش از جهت اظهار خواری در حرمت برای عزتت، و به وجود آورده شده از خاک که سخن گفت به یگانگی‌ات، و بنده‌ای برای تو که او را آفریدی برای نگهداشت امتت، و پناه جوینده به تو از رسیدن کیفرت.

وَصَلِّ عَلَی ابْنِهِ الْخَالِصِ مِنْ صَفْوَتِکَ، وَالْفَاحِصِ عَنْ مَعْرِفَتِکَ، وَالْغَائِصِ الْمَأْمُونِ عَلیٰ مَکْنُونِ سَـرِیرَتِکَ بِـمٰا أَوْلَیْتَهُ مِنْ نِعَمِکَ وَمَعُونَتِکَ، وَعَلیٰ مَنْ بَیْنَهُمٰا مِنَ النَّبِیِّینَ وَالْمُرْسَلِینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصّٰالِحِینَ.

و درود فرست بر فرزند گزیده‌اش از برگزیدگانت، و جویندۀ معرفتت، و فرو رونده امانتدار بر راز پنهانت، به آنچه عطا کردی او را از نعمت و یاری‌ات، و برای آنکه میان این دو باشد، از پیامبـران و رسولان و صدیقان و شهیدان و صالحان.

وَأَسْأَلُکَ اَللّٰهُمَّ حَاجَتِیَ الَّتِی بَیْنِی وَبَیْنَکَ لاٰیَعْلَمُهَا أَحَدٌ غَیْرُکَ، أَنْ تَأْتِیَ عَلیٰ قَضَائِهَا، وَإِمْضَائِهَا فیٖ یُسْـرٍ مِنْکَ وَعَافِیَهٍ وَشَدِّ أَزْرٍ وَحَطِّ وِزْرٍ، یٰا مَنْ لَهُ نُورٌ لاٰیُطْفىٰ، وَظُهُورٌ لاٰیُخْفىٰ، وَأُمُورٌ لاٰتُکْفىٰ.

و از تو می‌خواهم خدایا حاجتم را که میان من و توست نـمی‌داند آن را کسی جز تو، که انجام دهی برآورده شدن و اجرای آن را در آسانی از تو و عافیت و نیرو بخشیدن و فرو نهادن بار گناه، ای آنکه او را نوری است خاموش ناشدنی، و آشکار شدنی بدون پنهانی، و اموری که کفایت نشود.

اَللّٰهُمَّ إِنِّی دَعَوْتُکَ دُعٰاءَ مَنْ عَرَفَکَ وَتَبَتَّلَ إِلَیْکَ، وَآلَ بِجَمِیعِ بَدَنِهِ إِلَیْکَ. سُبْحَانَکَ طَوَتِ الْاَبْصَارُ فیٖ صَنَعْتِکَ مَدِیدَتَهَا، وَثَنَتِ الْاَلْبَابُ عَنْ کُنْهِکَ أَعِنَّتَهَا، فَأَنْتَ الْمُدْرِکُ غَیْرُ الْمُدْرَکِ، وَالْمُحِیطُ غَیْرُ الْمُحَاطِ بِهِ، وَعِزَّتِکَ لَتَفْعَلَنَّ، وَعِزَّتِکَ لَتَفْعَلَنَّ، وَعِزَّتِکَ لَتَفْعَلَنَّ بیٖ (کذا وکذا).

خداوندا، من تو را خواندم فراخواندن کسی که تو را شناخت و به تو خضوع کرد و بازگشت با همۀ وجودش به سوی تو. پاکی تو، که دیدگان نگرش خود را در آفرینشت بازبستند، و خردها کشیدند از شناخت حقیقت تو زمام خود را که تو درمی‌یابی و دریافته نـمی‌شوی و احاطه داری و احاطه نشود بر تو، و سوگند به عزتت که انجام دهی، و سوگند به عزتت که انجام دهی، و سوگند به عزتت که انجام دهی با من «چنین و چنان».

دیدگاهتان را بنویسید