دعای ششم – تسبیح و شکر خداوند عزوجلّ

حضـرت علی بن الحسین (علیهما‌السلام)، هرگاه آیۀ ﴿وَإنْ تَعُدُّوا نِعْمَهَ اللّٰهِ لَاتُحْصُوهَا﴾ را می‌خواند؛ می‌گفت:

سُبْحَانَ مَنْ لَمْ یَجْعَل فِی أَحَدٍ مِنْ مَعرِفَهِ نِعَمِهِ إِلَّا الْمَعْرِفَهَ بِالتَّقْصِیرِ عَنْ مَعْرِفَتِهَا، کَمَا لَمْ یَجْعَلْ فِی أَحَدٍ مِنْ مَعْرِفَهِ إِدْرَاکِهِ أَکثَـرَ مِنَ الْعِلْمِ بِأَنَّهُ لَایُدْرِکُهُ، فَشَکَرَ عَزَّوَجَلَّ مَعْرِفَهَ الْعَارِفِینَ بِالتَّقْصِیرِ عَنْ مَعْرِفَتِهِ، وَجَعَلَ مَعْرِفَتَهُمْ بِالتَّقْصِیرِ شُکْراً، کَمَا جَعَلَ عِلْمَ الْعَالِمِینَ أَنَّـهُمْ لَایُدرِکُونَهُ إِیـمَاناً، عِلْماً مِنْهُ أَنَّهُ قَدَّرَ وُسْعَ الْعِبَادِ، فَلَا یُجَاوِزُونَ ذَلِکَ.

پاک است آنکه قرار نداد در کسی از شناخت نعمت‌هایش مگر آشنایی به تقصیر از شناخت آنها، همانگونه که قرار نداد در کسی از شناخت ادراکش بیش از آگاهی بر اینکه او را در نـمی‌یابد، پس سپاس گفت خدای عزوجل معرفت آنان را که آگاهند به کوتاهی خویش از معرفت او، و شناخت آنان را به تقصیر خود به عنوان، سپاسگزاری قرار داد، همچنان‌که علم دانشمندان را به اینکه او را درک نـمی‌کنند، ایمان به حساب آورد، به علمی از او که وی توانایی بندگانش را محدود فرموده و آنان از آن حد نـمی‌گذرند.

***

و نیز، حضـرت علی بن الحسین(علیهماالسلام) در تسبیح خود می‌گفت:

سُبْحَانَ مَنْ جَعَلَ الْإِعْتِرَافَ بِالنِّعْمَهِ لَهُ حَمْداً.

پاک است آنکه اعتـراف کردن به اینکه نعمت از اوست را ستایش خود قرار داد.

سُبْحَانَ مَنْ جَعَلَ الْإِعْتِرَافَ بِالْعَجزِ عَنِ الشُّکْرِ شُکْراً.

پاک است آنکه اعتـراف به ناتوانی در سپاسگزاری را، سپاسگزاری به حساب آورد.