دعای هفتاد و هشت – در طلب معیشت

از امام صادق علیه السلام روایت شده است که فرمود: حضـرت علی بن الحسین علیه السلام به این دعا، دعا می‌کرد:

اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ حُسْنَ الْمَعِیشَهِ مَعِیشَهً أَتَقَوَّى بِهَا عَلَى جَمِیعِ حَوَائِجِی،

خداوندا! از تو معیشتی نیکو و شایسته‌ می‌طلبم که با آن بتوانم بر تمامی نیازهایم چیره شوم

 وَ أَتَوَصَّلُ بِهَا فِی الْحَیَاهِ إِلَى آخِرَتِی

و به وسیلۀ آن در دنیا به سرای آخرت دست یابم؛

مِنْ غَیْرِ أَنْ تُتْرِفَنِی‏ فِیهَا فَأَطْغَى،‏ أَوْ تُقَتّـِرَ [1] بِهَا عَلَیَّ فَأَشْقَى.

بی‌آنکه مرا در ناز و نعمت غرق کنی تا سرکشی کنم، و یا زندگی را بر من سخت بگیری تا دچار رنج و بدبختی شوم.

أَوْسِعْ عَلَیَّ مِنْ حَلَالِ رِزْقِکَ، وَ أَفِضْ عَلَیَّ مِنْ سَیْبِ فَضْلِکَ‏، نِعْمَهً مِنْکَ سَابِغَهً وَ عَطَاءً غَیْرَ مَمْنُونٍ،

روزی حلال خود را برایم وسیع کن و از بخشش و فضل بی‌پایانت نعمتی کامل و عطایی بی‌منت بر من ارزانی دار.

ثُمَّ لَا تَشْغَلْنِی عَنْ شُکْرِ نِعْمَتِکَ بِإِکْثَارٍ مِنْهَا تُلْهِینِی بَهْجَتُهُ، وَ تَفْتِنُنِی[2]زَهْرَاتُ[3] زَهْوَتِهِ،

آنگاه مرا به گونه‌ای مشغول نساز که شکر نعمت‌هایت را فراموش کنم؛ نه آنقدر زیاد نعمت ببخش که شادی‌اش مرا غافل کند و جلوه‌های فریبنده‌اش مرا به فتنه اندازد،

‏ وَ لَا بِإِقْلَالٍ عَلَیَّ مِنْهَا یَقْصُرُ بِعَمَلِی کَدُّهُ وَ یَمْلَأُ صَدْرِی هَمُّهُ.

و نه آنقدر روزی‌ام را کم کن که سختیِ تلاش برای جبران آن، مرا از بندگی بازدارد و فکر و اندوهش دلم را پُر کند.

أَعْطِنِی مِنْ ذَلِکَ یَا إِلَهِی غِنًى عَنْ شِرَارِ خَلْقِکَ وَ بَلَاغاً أَنَالُ بِهِ رِضْوَانَکَ

محبوبم! با آن نعمت‌ها، بی‌نیازی از مخلوقات بدکردارت را و دستیابی به رضایتت را به من عطا کن.

 وَ أَعُوذُ بِکَ یَا إِلَهِی مِنْ شَرِّ الدُّنْیَا، وَ شَرِّ مَا فِیهَا.

به تو پناه می‌برم محبوب من! از شر دنیا و از شر آنچه در آن است.

 لَا تَجْعَلِ الدُّنْیَا عَلَیَّ سِجْناً، وَ لَا فِــرَاقــَهَا عَــلَیَّ حَــزَناً[4]،

دنیا را برای من زندان مکن و فراق آن را برایم مایۀ اندوه قرار مده.

 أَخْــرِجْـنِی مِنْ فـِتْـنَتِـهَا مَـرْضِیّاً عَنِّی، مَـقْبُولًا فِیهَا عَـمَلِی إِلَى دَارِ الْـحَیَوَانِ‏ وَ مَسَاکِنِ الْأَخْیَارِ،

مرا از فتنه‌های دنیا در حالی به سوی سرای جاودان و منزلگاه‌های نیکان بیرون ببر که از من خشنود باشی و عملم در آن پذیرفته شده باشد

 وَ أَبْدِلْنِی بِالدُّنْیَا الْفَانِیَهِ نَعِیمَ الدَّارِ الْبَاقِیَهِ.

و به جای این دنیای زودگذر، نعمت‌های سرای باقی را نصیبم گردان.

اللَّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنْ أَزْلِهَا وَ زِلْزَالِهَا وَ سَطَوَاتِ شَــیَاطِـینِهَا وَ سَــلَاطِینِهَا وَ نَکَـالِهَا وَ مِنْ بَغْیِ مَنْ بَغَى عَلَیَّ فِیهَا.

خداوندا! من به تو پناه می‌برم از سختی و بلاهای دنیا، و از تاخت و تازهای شیاطین و زورگویان آن، و از عقوبت‌هایش و از ستم کسی که در آن بر من ستم کند.

اللَّهُمَّ مَنْ کَادَنِی فَکِدْهُ وَ مَنْ أَرَادَنِی فَأَرِدْهُ

خداوندا! هر کس که قصد نیرنگ به من دارد، او را گرفتار نیرنگ کن؛ و هر کس که قصد بدی نسبت به من دارد، او را ناکام گردان؛

وَ فُلَّ عَنِّی حَدَّ مَنْ نَصَبَ لِی حَدَّهُ، وَ أَطْفِئْ[5] عَنِّی نَارَ مَنْ شَبَّ لِی‏ وَقُودَهُ

و تیغ آن کس را که به روی من تیغ کشد، کند کن و آتشی را که علیه من برافروخته، خاموش ساز؛

وَ اکْفِنِی مَکْرَ الْمَکَرَهِ، وَافْقَأْ عَنِّی عُیُونَ الْکَفَرَهِ،

مرا از حیله و مکر حیله‌گران محفوظ دار؛ و چشمان کافران را از من کور کن؛

وَاکْفِنِی هَمَّ مَنْ أَدْخَلَ عَلَیَّ هَمَّهُ.

و مرا از غم و اندوهی که کسی بر من تحمیل کرده، رهایی بخش.

وَادْفَعْ عَنِّی شَـرَّ الْحَسَدَهِ،

و شرّ حسودان را از من دور کن

وَاعْصِمْنِی مِنْ ذَلِکَ بِالسَّـکِینَهِ

و با آرامشی از سوی خودت، مرا از گزند حسادت آنان حفظ کن.

وَ أَلْبِسْـنِی دِرْعَکَ الْـحَصِینَهَ

مرا در حفاظ پوشش محکم و نفوذناپذیر خودت حفظ کن

وَاخْبَأْنِی‏ مِنْ[6] سِتْرِکَ الْوَاقِی

و در پناه حمایت و حفاظت دائمی خویش قرارم ده.

 وَ أَصْلِحْ لِی حَالِی وَ أَصْدِقْ[7]قَوْلِی بِفِعَالِی وَ بَارِکْ لِی فِی أَهْلِی وَ مَالِی.

حال و روز مرا بهبود بخش و گفتارم را با کردارم تصدیق کن و به خانواده و دارایی‌ام برکت عطا فرما.

[1] . تَقْتُرَ

[2] . تَفْتِنِّی

[3] . زَهَرَاتُ

[4] . حُزْناً

[5] . أَطْفِ

[6] . فی

[7] . صَدِّقْ