بررسی نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور و سرنوشت نهایی نبرد تمدن ها

نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور چیست؟

در طول تاریخ پر فراز و نشیب بشریت، همواره دو نیروی متضاد خیر و شر در نبرد بوده اند؛ نیروی شر «ظلم سازمان یافته» و نیروی خیر «عدالت خواهی فطری». از یک سو نظام های استکباری با تمام توانشان به دنبال محو ارزش های الهی و انسانی بوده اند، از سوی دیگر، جوامع بیدار و صالحان عالم با جان و مالشان پرچم امید و مقاومت را بالا نگه داشته اند. در بطن تفکر شیعه، این کشمکش تاریخی با مفهوم انتظار پیوند خورده و به یک پرسش بنیادین ختم می شود که، نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور چیست؟ آیا وظیفۀ ما صرفاً منتظر نشستن و دعا کردن است؛ یا باید با حرکتی فعال و سازنده زمینه ساز پایان دوران غیبت شویم؟

انتظار فراتر از یک حالت انفعالی، یک فلسفۀ زندگی و عملی است. مبارزات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی که علیه استکبار جهانی شکل می گیرد، بیان گر عملی این انتظار هستند. این قیام ها نه تنها ابزاری برای حفظ هویت دینی در برابر سپاه شیطان بوده، بلکه فرآیند کلیدی «ظرفیت سازی جهانی» را هم اجرا می کنند. جهان برای پذیرش عدل مطلق و رسیدن به اضطرار برای ظهور منجی، ابتدا باید شکست و ناکارآمدی ایدئولوژی های بشری را درک کند. هر حرکت مبارزاتی، ستونی از ستون های سپاه شیطان را فرو می ریزد و بشریت را یک قدم به بلوغ فکری و پذیرش تمدن نوین جهانی نزدیک تر می کند. این مبارزات، همان پرچم هایی هستند که حق را به دوش می کشند، تا آن را در لحظۀ موعود به دست صاحب اصلی اش بسپارند. در واقع، نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور جوری است که بدون مبارزات سیاسی هدفمند و انقلاب های الهی که افسانۀ شکست ناپذیری ظلم را نابود کرده و نیروهای صالح را تربیت می کند، انتظار کشیدن برای ظهور، یک خیال خام و کودکانه است؛ پس نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور، نه یک شعار تشریفاتی و تبلیغاتی، بلکه یک نقشۀ راه عملی است که مؤمنان را از دایرۀ صبر منفعلانه و بی ثمر به میدان جهاد سازنده برای تحقق آیندۀ روشن به حرکت می کشاند. این مجاهدت ها و مبارزات الهی، زمین را برای قدم های مقدس منجی از آلودگی ها پاک کرده و ارادۀ الهی برای تربیت انسان تا  مقام خلیفه اللهی را محقق می سازد.

نقش انتظار فعال در تقابل خیر و شر

روزی که خداوند انسان را آفرید و او را اشرف مخلوقات قرار داد، غرور و حسادت مخفی شیطان بروز یافت. او از دستور خدا سرپیچی کرد و به انسان سجده نکرد. از همان روز دو جبهۀ مخالف در عالم تشکیل شد. تمام انسان ها از آن روز تا روز موعود، بنا بر انتخاب ها، افکار، عقاید و سبک زندگی شان در یکی از این دو جبهه قرار می گیرند؛ جبهۀ خیر که سپاه اهل توحید است و جبهۀ شر که سپاه شیطان است. این تقابل از سرکشی شیطان شروع شد و تا برپایی دولت کریمه و تمدن نوین اسلامی در جهان ادامه دارد.

نکتۀ کلیدی ماجرا آن است که هیچ انسانی نمی تواند خارج از این دو جبهه یا در جبهۀ میانی این دو باشد، زیرا جبهه  میانی وجود ندارد. هدف خلقت انسان آن بود که در دولتی کریمه، تحت تربیت مربی متخصص و معصوم قرار بگیرد، تا به والاترین درجۀ شباهت به خدا برسد. اما شیطان و سپاهش از پا ننشسته و با تمام قوا تلاش می کنند، تا این هدف محقق نشود. اینجاست که نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور معنا پیدا می کند. تقابل سپاه توحید و سپاه شیطان در چند بُعد صورت می گیرد؛ ابتدا تقابل عقاید و اندیشه ها، سپس تقابل سبک زندگی ها، ارتباطات و انتخاب ها. اما آیا این تقابل های فکری و فرهنگی در برابر حملات چندبُعدی و تجهیزات نظامی سپاه شیطان کافی است؟ آیا می توان در برابر هجوم همه جانبۀ دشمن، جنگ را صرفاً با گفتمان و بیان پیش برد؟ پاسخ این است که خیر.

نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور ، نقشی چندبُعدی و مؤثر است که رزمندگان سپاه توحید باید به جوانب مختلف آن آگاه باشند. صالحان آخرالزمان در سپاه توحید باید آرایش جنگی خود را مطابق آرایش جنگی دشمن بچینند و همواره هوشیار باشند. این کسب معرفت، تطهیر عقاید، انتخاب سبک زندگی الهی، مبارزات فکری و فرهنگی، نبرد اندیشه ها، آموزش و پیشبرد اهداف نظامی، همان انتظار فعال است که به عهدۀ منتظران حقیقی و صالحان آخرالزمان گذاشته شده است. آنها نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور را باور داشته و زندگی شان را بر محور این هدف برنامه ریزی می کنند.

نقش انتظار فعال در جهانی سازی ظهور

دیدگاه «انتظار فعال و سازنده» پس از انقلاب اسلامی ایران برجسته و مطرح شد. انتظاری عملی که نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور را پررنگ می داند و این مبارزات و انقلاب ها را لازمۀ قطعی برای ظرفیت سازی جهانی، جهت فهم حقیقت منجی و مقدمه سازی ظهور می داند. حکومت جهانی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نمی تواند در یک خلأ سیاسی و اجتماعی رخ دهد. ایشان برای ادارۀ جهان به یک پایگاه نظامی و فکری نیاز دارند. یکی از نقشهای مبارزات سیاسی، فراهم کردن این پایگاه است. مبارزات سیاسی و انقلاب های الهی قدرت های جهانی سپاه شیطان را به چالش می کشند، ساختارهای نظامی و سیاسی مستقل ایجاد می کنند و زیرساخت های لازم برای حمایت از حکومت جهانی منجی موعود را فراهم می سازند. رهبران الهی انقلاب اسلامی ایران بارها به ماهیت مهدوی انقلاب ایران برای فراهم سازی زیرساخت های تمدن نوین اسلامی در جهان اشاره کرده اند. امام خمینی (رحمه الله علیه) و سید علی خامنه ای انقلاب اسلامی ایران را مبارزه ای فکری و سیاسی برای مهیا کردن فضای ظهور معرفی کردند. این هدف با تلاش صالحان آخرالزمانی و معرفت آنها به نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور، محقق شد؛ امروز ایران اسلامی در عرصۀ قدرت نظامی جایگاه ممتازی یافته و حرف بسیاری برای گفتن دارد.

دیگر نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور، ایجاد آمادگی فکری در جهانیان برای احساس نیاز به منجی و نابودی طاغوت هاست. حرکت سیاسی با طرح شعار عدالت خواهی مبارزه با فساد و استکبار، اذهان عمومی جهان را به سمت ایدۀ حکومت جهانی عادلانه سوق می دهد، همان بلوغی که شرط اصلی پذیرش جهانی امام است. این حرکت با حمایت جهانی آزادگان جهان از مظلومان فلسطین جان گرفت. حمایت از مظلومان فلسطینی و مقابله با دولت جعلی اسرائیل از ایران اسلامی آغاز شد و به مرور با تبیین و حمایت ایران از این جنبش، آزادگان جهان به آن پیوستند. امروز این انقلاب فکری در جهان ایجاد شده و آزادگان جهان در کنار هم برای نابودی طاغوت ها و ظهور منجی تلاش می کنند.

نقش مبازات سیاسی در تاریخ شیعه

در حقیقت، در جهان امروز که زور و قدرت را کسانی در دست دارند که مبارزان مجهزتری هستند، منتظران راهی جز آنکه مؤمنانی مجهز و قدرتمند باشند، ندارند. ظهور منجی در گرو قدرت گیری صالحان آخرالزمان است، منتظران باید مبارزانی مؤمن، هوشمند، آگاه، شجاع و متخصص باشند، تا بتوانند مردم جهان را با قدرت ایمان، علم، قلم و سلاح خود بیدار کنند. هرگاه این بیداری محقق شود، صالحان جهان به هم می پیوندند و اقیانوسی می شوند که سپاه شیطان را مثل سپاه فرعون در خود می بلعند؛ آنگاه زمین برای آمدن منجی و حکومت او مهیا می شود.

در طول 250 سال امامت ائمۀ شیعه (علیهم السلام) علت اصلی عدم تشکیل حکومت توسط ایشان، یا عدم ثبات بعضی حکومت های کوتاه مدت آنها، نه فقدان فرصت حکومتی، بلکه کمبود یا نبود مبارزانی بود که حقیقتاً مؤمن و مطیع مطلق فرمان امام باشند. برخی از آنها سجاده نشین هایی بودند که امر امام را بر خود واجب نمی دیدند، عده ای هم شمشیر به دستانی بودند که مطابق میل و سلیقۀ خود می جنگیدند، نه امام. به همین دلیل، اغلب امامان معصوم (علیه السلام) در طول دوران امامتشان همواره مجبور به تقیه بودند و رنج های فراوانی متحمل شدند، تا اگرچه ظهور منجی در آن دوره محقق نشد، اما مراتب اولیۀ تربیت و پایه ریزی حکومت ایشان انجام شود.

معضل عدم درک نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور همواره در طول تاریخ وجود داشته و مانع بسیار بزرگی برای ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بوده است. درست مثل زمانی که امام خمینی (رحمه الله علیه) قصد برپایی انقلاب اسلامی ایران را داشتند، اما این دو قشر اهل افراط و تفریط از ایشان حمایت نکردند. ایشان هم با معرفت عمیق به نقش مبارزات سیاسی در تعجیل ظهور و علم به ضربه های بزرگی که تاریخ شیعه از این نادانی دیده است، مبارزانی را برای مقدمه سازی ظهور تربیت کردند که بتوانند با سلاح علم و ایمان، جهان را همراه خود کرده و امام منجی را به زمین پاگشا کنند.